terug]
[naar
1e pagina]
[verder
]Token Ring
Het originele, door IBM ontworpen, token ring netwerk draaide op 4 Mbps over een kabel welke Type 1 werd genoemd, met door IBM ontworpen connectors (IBM Data Connector /IDC).
Type 1 kabel is een zwaar afgeschermde STP-kabel.
Later is een 16 Mbps variant op de markt gekomen.
Een Token Ring netwerk is logisch een ring, maar fysiek een ster. Als centraal apparaat wordt een MAU of MSAU (MultiStation Access Unit) gebruikt. Deze is vergelijkbaar met een Ethernet hub, alleen is de werking essentieel anders.
De ring zit in de MAU en bevat poorten welke geïnitialiseerd moesten worden om een apparaat aan te sluiten. Dit zorgde dan voor uitbreiding van de ring.
Het verschil met de Ethernet hub zit verder in de wijze waarop frames worden verstuurd. Bij Ethernet naar alle apparaten tegelijk, bij Token Ring van het ene apparaat naar de volgende, en vandaar weer naar de volgende. De laatste stuurt weer naar de eerste om de ring te sluiten.
Token Ring wordt net als bij Ethernet gespecificeerd door vast te leggen hoe frames zijn opgebouwd, wat de elektrische eigenschappen zijn en wat het toegangsprotocol is.
Het toegangsprotocol, Token Passing, is weer zeer bepalend voor alle andere factoren.
Voor de verbinding tussen de NIC en de MAU wordt een lobe-kabel gebruikt. Deze heeft voor de aansluiting met de MAU een IDC en voor de aansluiting met de token-ring-NIC een DB-9 connector. De IDC was een redelijk bijzondere connector, omdat er geen male- en female-varianten van zijn. Elke IDC past op elke andere IDC.
Token
Ring is gestandaardiseerd in IEEE 802.5, maar deze wijkt op een
paar punten af van IBM's ontwerp.
Zo ziet de IBM-specificatie er uit als een ster, maar is logisch een ring. IEEE legt geen topologie vast.
IBM definieert een kabelsoort, IEEE niet (wel een lengte)
Bij gebruik van van STP (IBM Type 1) kabel kunnen afstanden tussen stations van 300 m gehaald worden. Dit is echter ook afhankelijk van de apparatuur welke gebruikt wordt. Door het ontbreken van duidelijke standaarden is dit per fabrikant soms anders.
Ook wordt gebruik gemaakt van UTP, maar dan is de afstand tussen stations aanmerkelijk minder.
De stugge lobe-kabel en de omvangrijke IDC hebben er voor gezorgd dat ook oplossingen ontstonden met "gewone" CAT5 UTP kabel met RJ45 connectors en zelfs RJ11 connectors. Een dergelijke kabel wordt in combinatie met Token Ring wel aangeduid met de IBM typering Type 3 kabel. Afhankelijk van het type kabel kunnen ook verschillende aantallen werkstations in de ring worden opgenomen. Met Type 1 tot 250/260 en met type 3 tot maximaal 72.
Elk knooppunt (computer of ander token-ring apparaat) werkt als een repeater (versterker van het signaal) in het netwerk, en stuurt het signaal, wat ontvangen is van de dichts bijzijnde bovenbuur (NAUN = nearest active upstream neighbor), door naar de volgend onderbuur (downstream neighbor) in de ring.
Slechts één knooppunt kan een signaal op de kabel zetten. Botsingen (collisions) zoals in een Ethernet komen dan ook niet voor. Er zijn 2 snelheden voor Token Ring: 4 Mbps en 16 Mbps. Alle apparaten dienen dezelfde snelheid te gebruiken.
Elk knooppunt wordt geïdentificeerd door een in de netwerkkaart gebrand nummer (BIA - burned in address)
Veel organisaties met Token Ring netwerken zijn langzaam overgestapt op Ethernet, omdat Token Ring behoorlijk is achtergebleven bij b.v. de Ethernet-ontwikkelingen. Daarnaast is Token Ring vrij duur. Token Ring apparatuur kost al gauw enkele malen meer dan Ethernet apparatuur Hiervoor zijn oplossingen op de markt die dit gefaseerd mogelijk maken.
Cisco heeft hier een interessant TokenRing document (PDF) over gemaakt.
terug]
[naar
1e pagina]
[verder
]